in de zeediepte zweef je tussen rug en trog
met garnaalachtigen in het donker
langszij een spiraal drukt metaal
met mineraal al die tijd laag voor laag
schraapt de komkommer modder

terwijl je luistert traag naar wat daar fluistert
in duisternis tussen de bellen van je ademhaling
ontvlamt chemosynthese als een onvast licht
vermoed je ruimte voorzichtig in de vorm van water
vraag je om niets dan een verblijf

zonder dat je het begrijpt bewijst
een licht met zijn aanwezigheid
net als fijne sneeuw verterend
boven mangaanknollen eeuwenlang gerijpt
met een traagheid die modder heet

alles wat je vroeger deed kun je nu betwijfelen
wat in jou leeft als verlangen het ware kennen
zonder haast de taal ontwijkt
verschuift je oor naar een geheim
dat wacht op aandacht eindelijk vrij