3.2.4 Rozalie Hirs

Rozalie Hirs (1965) is dichter en componist. Haar poëzie kenmerkt zich door een vloeiende en vernieuwende stijl, spelend met klank in verschillende betekenislagen en leesmogelijkheden. Sinds haar debuut Locus (Querido, 1998) publiceerde zij een tiental Nederlandstalige dichtbundels, meest recent dagtekening van liefdesvormen (Querido, 2024). Haar werk verschijnt internationaal in Engelse, Spaanse, Duitse, Italiaanse, Servo-Kroatische en Deense vertaling. De bundel ecologica (Vleugels, 2023) werd bekroond met de Jan Campert-prijs. Daarnaast was zij jurylid van de P.C. Hooft-prijs en de VSB Poëzieprijs. Naast haar bundels initieert Hirs interdisciplinaire projecten in samenwerking met beeldend kunstenaars, architecten en grafisch ontwerpers. In haar composities ontwikkelt zij een eigen harmonische taal, geïnspireerd door de akoestische en psychoakoestische eigenschappen van klank en samenklank.

Hirs’ totemdieren verbeelden terugkerende krachten in haar werk. Haar zeetotem is de dolfijn, in het bijzonder de tuimelaar, die zij bezong in het gelijknamige gedicht uit Geluksbrenger (Querido, 2008). Dit gedicht verklankte zij in het solostuk voor sopraan article 5 [delphin, gekrümmte zeit] (2008) en later als vijfde deel van de poëzie- en muziekcyclus dreams of airs (2017–2018), in respectievelijk Duitse en Engelse vertaling. Haar landtotem is het hert, dat veelvuldig door haar poëzie beweegt. Hert en dolfijn delen een intrigerende combinatie van eigenschappen: explosieve kracht en snelheid, maar ook kwetsbaarheid, flexibiliteit, intelligentie en een sterk sociale inborst.